Honderd procent Caroline.

Een paar dagen geleden, op een september, ben ik net zoals andere scholieren terug begonnen aan mijn nieuwe schooljaar. Mijn laatste schooljaar voor mij, om precies te zijn.
Ik weet wat dit betekent. Hard werken, leren, weinig tijd om te schrijven of andere leuke dingen te doen. Toch heb ik besloten het heel anders aan te pakken, ook qua stijl.

Woensdag had ik mijn eerste pianoles, waar ik al meteen een nieuw stuk mocht kiezen. Ik koos voor het thema van Schlinder's list (een vereenvoudigde versie). Ook voor dwarsfluit ga ik het helemaal anders aanpakken. De allegro, klezmer, Hongaars etc. moeten opzij, dit jaar speel ik klassieke stukken, zoals de Rondo van Mozart in D die ik heb gekocht.

Dit jaar moet ook praktisch worden aangepakt. Zoals het zesdelokaal (lokaal voor de zesdejaars waar ze kunnen chillen bij een uur vrij/studie) . Alsof we dat ooit zouden opgeven; het lokaal werd al op slot gedaan op de derde (?) schooldag trouwens, maar dat werd al weer snel unlocked. Dit jaar hebben we (lees: alleen de zesdejaars) ook nieuwe agenda's gekregen. De eerste dag was iedereen er redelijk tevreden over, maar na de eerste dag wilde iedereen (buiten Tess) al snel terug een oude agenda. Ik heb daarjuist een agenda gevonden die ik vorig jaar gratis kreeg uit de bieb, ik denk dat ik die maar even gebruik. Die is trouwens tien keer zo mooi als zo'n Europese agenda.

Nieuw schooljaar = nieuw busjaar.
Niet alleen onze buzzypassen veranderen van datum. Ik zit al jaren met dezelfde mensen op de bus, met dezelfde chauffeur en uit pure gewoonte gaat iedereen op dezelfde plaats zitten.
Het is niet zo dat we echt praten met elkaar, maar iedereen weet van elkaar wie op welke school zit, wie is blijven zitten, op welke halte wie wie opstapt etc.
Waar wij, de oudere (vanaf het +/- 4e middelbaar), ons aan ergeren zijn meestal de eerstejaars op de bus. Goed dan, niet ergeren want ooit waren we zelf ook zo. Maar dat de ouders meegaan naar de bushalte doet alvast geen goed aan je reputatie voor de rest van het busjaar.
Eén ding verkeerd of belachelijk, en wees maar zeker dat iedereen het op de bus onthoudt, dat is gewoon zo. Zo herinnert iedereen zich nog hoe er vorig jaar een jongen is flauwgevallen.
Waar ik, en de rest, ons ook soms aan ergeren zijn dat de bussen soms niet op tijd zijn, of aan mensen die een ticket moeten kopen en dat we moeten wachten. Ik weet dat het ongeduldig is, maar je moest zelf maar eens elke dag op de bus zitten.
En nooit raak je het beu, hetzelfde parcour elke dag over and over again. Met dezelfde mensen.

Na dit laatste jaar, als ik slaag natuurlijk, is het tijd om echt te gaan kiezen. Vorig jaar wist ik nog precies wat ik wilde. Het zou ofwel Arabistiek en Islamkunde worden; Slavische talen of taal en letterkunde (universiteit). Ik weet niet hoe, maar nadat ik in de zomer Eef ontmoette, kreeg ik ook zin om misschien psychologie te gaan doen, en na de complimenten van Roos is het advocaat-idee ook weer in mijn hoofd gekropen. Stef vond dan weer dat ik schrijfster moest worden, want zo zag hij mij in de toekomst. Ik heb nog een heel jaar om te kiezen, maar het bekruipt me een beetje, dit gaat wel over mijn toekomst en toekomstige job. Dit is natuurlijk als ik slaag dit jaar, want dat is nog een lange weg.

~~